SAMOJEDEN:

        Potencjalne podstawy tego nazwiska to: I. samojedny 1. sam jeden, jedyny – „Kaimskie ręce krwią braterską zbroczyć, samojednego w pole wyprowadzić usiłował”, 2. samotny, sam sobie pozostawiony, samolubny – „nie bądźmy głupowiedze, ani samojedni” (tzw. Słownik warszawski, t. VI, s. 19); II. samojednik, wg Słownika gwar polskich (t. V, s. 101) to ‘egoista, odludek’. Tzw. Słownik warszawski (t. VI, s. 19) podaje bardziej drastyczną definicję tego słowa ‘ludożerca, ludojad, kanibal’, samojedź zaś to: 1. jedzenie istot swego rodzaju, ludożerstwo, kanibalizm („Radzi byli pasterze i bliscy sąsiedzi, że ich zbawił Herkules takiej samojedzi”), 2. a) samojady, ludożercy, ludojady, kanibale, b) kraj zamieszkały przez ludojadów, kraina ludożerców („W wołoskiej samojedzi ani wiary poddanych przeciwko panu, ani sprawiedliwości pańskiej przeciwko poddanym nie masz żadnej”). Zdaniem A. Brücknera (Słownik etymologiczny języka polskiego, Warszawa 1957, s. 480) Samojedź była to „pierwotnie nazwa wszelakich ‘dzikusów, psiogłowców’: jak samojedź krzywousta, w Polikarpie 1450 r., w pogańskie samojedzi i wnętrzne niezgody (u Tatarów), w samojedzi (‘jedząc się nawzajem’), w XVII wieku; znaczy ‘ludożerców’, których z postępem wiedzy geograficznej odsuwano coraz dalej na północ”.

 

Występowanie nazwiska w Polsce (geolokalizcja) na podstawie pierwszego wydania słownika prof. Kazimierza Rymuta (stan - początek lat 90-tych, dane pochodzą z systemu PESEL)

Ogółem: 129

Rozmieszczenie szczegółowe: (wg podziału na 49 woj. sprzed 1998)

Wa:1, By:9, Kr:1, Lg:6, Lu:5, Op:2, Po:25, Tb:50, To:19, ZG:11